Getuigen Verhalen, NSB'ers in Westerbork, Interview 19

Omdat hij in zijn diensttijd werkzaam was als officier werd hij uiteindelijk commandant van de WA over Groningen, Drenthe en Friesland. Het verzet heeft hem doodgeschoten. Na de bevrijding wilde de geïnterviewde de eer aan zichzelf houden en ze besloot zich aan te geven.

Ze liep vanuit Rotterdam naar Assen en meldde zich daar bij de marechaussee. Ze werd naar de gevangenis gebracht. Moeder en drie andere kinderen werden ook in de gevangenis ondergebracht.

De directrice van de gevangenis kende de moeder van de geïnterviewde en laat de kinderen ophalen door haar broer. Deze wilde echter zijn NSB neefjes en nichtjes niet in huis hebben en bracht ze naar een ander adres. De geïnterviewde trof haar moeder uiteindelijk in gevangenis.

Enige tijd later gingen ze naar het interneringskamp Westerbork. In het begin wist niemand van de geïnterneerden wat er met hen zou gaan gebeuren. Er heerste onrust en er gingen geruchten dat ze naar Rusland gestuurd zouden worden.

De geïnterviewde zegt niet bang te zijn geweest en dat ze heeft geprobeerd in het kamp er het beste van te maken. Ondanks alles heeft ze ook veel plezier gehad. Ze zegt dat de Joodse bewakers haar beter behandelden, dan de Nederlandse bewakers.

Ze werd na bijna twee jaar vrijgelaten. Vader van de geïnterviewde had bijna vijfentwintig jaar pensioen betaald, maar door zijn betrokkenheid bij de NSB werd het geld verbeurd verklaard. Moeder en haar kinderen bleven met niets achter.

Het was een zware tijd. De geïnterviewde vindt het onterecht dat haar broertje, die in ’39 geboren is en zijn vader nauwelijks heeft gekend, zo heeft moeten lijden onder de strafmaatregelen van de overheid.